16.02
2018

Wilki – eseje o tajemniczych drapieżnikach


Zbiór esejów o wilkach Sławomira Wąsika z 2015 r. jest z nami od dość dawna. Bardzo lubię tą publikację, ze względu na zdjęcia i nietypową formę. Wracam do nich co jakiś czas. Przyszedł, więc też odpowiedni moment, aby zagościły na naszym blogu.

IMG_4231

„Wilki – eseje” Sławomir Wąsik

Sławomir Wąsik, to fotograf, filmowiec, autor książek o zwierzętach, a przede wszystkim miłośnik przyrody, który w swoich publikacjach dużo miejsca poświęca tajemniczym drapieżnikom – wilkom.

Autor dużą część swojego życia poświęcił wilkom, tropieniu ich i obserwacji. Pierwsze wolno żyjące wilki zobaczył w 1983 r., spotkanie to wywarło na nim ogromne wrażenie. Później było jeszcze wiele spotkań, a każdemu z nich towarzyszyły równie wielkie emocje. Te emocje i związek z wilkami wyraźnie widać w zbiorze wilczych esejów.

IMG_4234

Na publikację „Wilki – eseje” składa się 27 esejów poświęconych wilkom. Eseje powstawały w ciągu pięciu lat pracy, podczas zdobywania materiałów do albumu fotograficznego „Idąc za wilkiem” (2014), którego, wstyd się przyznać, ale jeszcze nie mam. Każdy esej rozpoczyna się cytatem, starannie dobranym do przesłania eseju, a dodatkowo, dzięki temu mamy gotową listę pozycji książkowych do przeczytania 🙂

IMG_4235

Ponieważ teksty powstawały podczas wielodniowych wyjazdów i wędrówek, na przestrzeni kilku lat, w książce także pojawiają się różne rejony kraju, a ich punktem wspólnym jest wilk. Mamy eseje osadzone w Puszczy Kozienickiej – najbliższej autorowi, Bieszczadach, w Gorcach czy na Polesiu.

IMG_4236

Jak podkreśla sam autor, „Wilki – eseje” to nie jest książka o samych wilkach, ale o sferze przeżyć w relacjach człowieka z wilkami i próbie wniknięcia w ich świat. Wybór takiej formy przekazu, dał autorowi możliwość wyjścia poza schematy i stworzenia publikacji na temat wilków odbiegającej od tych, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Jest to książka pełna emocji i uczyć. Autor próbuje przekazać swój, pełen wrażliwości, odbiór oraz spojrzenie na przyrodę i wilki, a także relację wilk – człowiek.

IMG_4238

Najtrudniejszym wątkiem, jest właśnie relacja wilk – człowiek… W końcu do 1998 r. można było jeszcze na wilki polować, a ludzie nie szczędzili im okrucieństw… Do dziś wilk często jest demonizowany… Ze strachu przed nieznanym?

„(…) Nienawiść. Mimo, że tak duży ładunek negatywnych emocji zawiera się w jednym słowie, to w przypadku stosunku, odniesienia człowieka do wilków, użycie tego słowa (niestety) jest w pełni uzasadnione (…) Kojarzono wilka z dzikością, ciemnością, nocą, zimą, niszczeniem, głodem, strachem, drapieżnością, zakłamaniem, okrucieństwem, krwiożerczością (…) Przeważnie pojawienie się wilka (wilków) wiązano ze złem, które o ile jeszcze się nie wydarzyło, to niechybnie nastąpi (…)”.

IMG_4240

Poza mocno rozbudowaną, piękną stroną emocjonalną, książka jest też zbiorem tekstów z porcją wiedzy na temat wilków. Sławomir Wąsik opisuje je zaczynając wprost od fizjonomii, poprzez tropy, taktyki łowieckie, komunikację (z resztą bardzo fascynującą!), aż po sposób funkcjonowania w wilczych rodzinach.

„(…) Pogodny wieczór wróży zimną noc. Z minuty na minutę robi się coraz chłodniej, mroźne powietrze ścieli rozgrzaną woalkę mgieł (…) Czas płynie nieśpiesznie, sączy się jak wtedy, gdy na nic się nie czeka. I wtedy w oddali zawył wilk. Głuchy zew, trochę smętny – unosił się, narastał, potężniał. Jeszcze nie wybrzmiał, gdy dołączył następny i kolejne. Dźwięki te, niczym najpiękniejsza, przenikająca na wskroś melodia wypełniły nagle całą przestrzeń, niosły się nad szczytami, zapadały w doliny (…)”.

IMG_4242

Niewątpliwym atutem książki są zdjęcia. Każdy esej opatrzony jest zdjęciem. Pięknym, nieoczywistym zdjęciem. Często nieidealnym, ale przez to świetnie odzwierciedlającym wilki – tajemnicze, ukryte, widziane z oddali, w ruchu. Zdjęcia pokazują stosunek autora do tych mistycznych zwierząt, pełen szacunku i miłości.

IMG_4241

„(…) Pierwotna radość – tak, w tych dwóch słowach zawiera się prawda o relacjach wilczej pary i wilczej rodziny. Radość pierwotna, najczystsza, pełna, radość ponad wszystko, szalona, oddana, rzucająca się, skacząca, tarzająca, gryząca, tuląca bez żydach zahamowań, bez kalkulacji, niewyuczona (…) Tak więc i radości my ludzie możemy uczyć się od wilków! (…)”.

„Wilki – eseje” polecam wszystkim wilkolubnym. Możecie zamówić ją tutaj . Pod tym linkiem znajdziecie również więcej informacji o autorze i samej publikacji.

Warto zaglądać na facebookowy fp „Wilki eseje”, systematycznie pojawiają się tam niesamowite zdjęcia wilków.


Blog dokumentujący leśne wyprawy leśnych ludzi - Natalii i Krzyśka. Powstał z zamiłowania do natury, lasów, a w szczególności jednego wyjątkowego lasu - prastarej Puszczy Białowieskiej - http://www.lesnelichoblog.com.pl